Wednesday, April 16, 2014

Тархины шингэн

Хүний тархины 80% шингэнээс тогтдог гэж Шинжлэх ухаан тогтоожээ.
Харин манай Сангийн сайд Улаан тархиндаа царцаагчийн шингэнтэй.
Уул уурхайн сайд Ганхуягийн тархи тормозны шингэнтэй.
Боловсролын сайд Гантөмөрийн тархи шатаагч шингэнтэй.
Ерөнхий сайд Алтанхуягийн тархи чанга яригчийн шингэнтэй гэнэ ээ.

Friday, March 28, 2014

БАЙЛДААГҮЙ ЭХ ОРОНЧ БАЙЖ БОЛОХ УУ?



Эх оронч гэх үгийг сонсмогц Манлайбаатар Дамдинсүрэн, Чин ван Ханддорж, Д.Бодоо, С.Данзан, Х.Чойбалсан, С.Зориг гээд л дандаа суутнуудын нэр санаанд буудаг. Газар нутагт минь цөмрөн орсон гамин, бароны цэрэгтэй тулалдсан журамт цэргүүдийг дүрслэн боддог. Халх голоор өнгөлзсөн квантуны армийг бут цохисон эрэлхэг дайчдаа санадаг. Ингэж бодох нь түмэн зөв. Эх оронч өвөг дээдэс минь Монгол нутгаа хамгаалах ариун дайнд халуун амь бүлээн цусаа золиогүй бол газар шороо минь өөр хэн нэгнийх болчихож мэдэх л байсан.
Гэхдээ өнөө цаг, хориннэгдүгээр зуунд эх оронч байх, эх оронч үзэлтэй байх гэдэг ойлголт өөр болжээ. Үүнийг өмнөд Солонгосын жишээ баталдаг. Энэ улс Азийн бар болтлоо хөгжсөний нууц юу вэ? гэдгийг олон мэргэд нэг зүйлээр тайлбарладаг. Хангүг хүн Солонгос улсад үйлдвэрлэсэн, солонгос бараагаа л хэрэглэдэг. Бусад бараанаас үнэтэй байсан ч хамаагүй солонгос хүнсээ хэрэглэж, солонгос хувцсаа өмсөж, солонгос машинаа унаж үндэсний үйлдвэрээ дэмждэг. Хэзээ ч бидэн шиг жаахан мөнгөтэй болмогцоо л гадаадын брэнд хувцас, эд зүйлээр өөрийнхөө зиндааг тодотгох гэж гүйлддэггүй. Үүнийг л тэдний хөгжлийн нууц гэдэг. Солонгос хүний эх оронч зан чанар тэдэнд бар улсын хэмжээнд хүрэх хөгжлийг авч иржээ.
Гэтэл бид яаж байна вэ? Дөч тавин жилийн туршид бүтээж босгосон арьс ширний үйлдвэрлэлийн цогцолбороо өөд татах байтал социализмын хог гээд устгачихсан. Одоо Дарханд шинээр байгуулах тухай яриад ичих ч үгүй сууж байна. Уул уурхайн бизнес эрхлэгчдээ муу муухай үгээр дайрч, нэр хүндийг нь унагааж, хашааг нь нурааж, эд хөрөнгө тоног төхөөрөмжид нь халддаг хүмүүсээ эх орончид гэж эндүүрдэг боллоо. Баялгаа гадныханд зарж мөнгөжиж, ядуу эдийн засгаа өөд татахын оронд хав дараад сууж байх нь эх оронч үйлдэл гэж элийрдэг хүмүүс оршсоор. Монгол улс мөнгөтэй, эдийн засгаар хараат бус байж гэмээ нь тусгаар тогтнол баталгаатай болно. Хэн Монголыг мөнгөжүүлэх вэ? Үндэсний үйлдвэрлэгчид л Монгол улсаа баян болгож чадна.
Монгол хүн бүр Монгол эх орондоо хайртай. “Элэг зүрхнээс уяатай Энхрий Монгол орон минь...” гэж дуулахдаа зүрх огшиж, самсаа шархиран догдолдог. Дуулж дуусмагцаа гадаад үйлдвэрийн сархад шимж, гадаад нэрийн зуушаар даруулдаг .“Санаа алдахад Эхийн сүү тагнайд амтагдаж Салхины үзүүр залгихад Агь хоолойд аргасан Боржигины бор тал минь...” хэмээн шүлэг найраг сонсоод зэрэглээ мяралзсан шаргал талаа санан санан догдолсон хэрнээ хажуугийн дэлгүүрээс Адидас шаахай авч, Армани хүрэм сонгодог. Бид зөвхөн дуу шүлэгтээ л Монгол орноо хайрлаад бусдаараа таг мартчихаад явах нь зөв үү? Эх орноо зөвхөн үг хэлээрээ хайрлах биш үйлдлээрээ хайрлаж гэмээ нь Монгол улс минь хөгжинө. 
Үйлдлээрээ эх орноо хайрлах гэдэг тийм ч хэцүү биш. Та хүнсний дэлгүүрт ороод үндэсний үйлдвэрлэгчийн бүтээгдэхүүнийг сонго. Монгол хувцсаа өмсөж, Монголд угсарсан компьютер хэрэглэ. Үндэсний үйлдвэрлэл гэхээр эсгий углааш, тэмээний ноосон оймс, арвайн гурилхан мэтээр төсөөлөгддөг байсан цаг ард хоцорчихоод байна. Бид троллейбус, автобус бүтээчихлээ. Тоос сорогч, цахилгаан зуух, индүү, телевизор гээд гэр ахуйн олон хэрэгслийг угсарч байна. Мэдээллийн технологийн салбарын залуус дэлхийд өрсөлдөх программ хангамж бүтээж чаддаг боллоо. Мэдээлэл харилцааны салбарт Юнител, Itzone гээд үндэсний компаниуд гадаадын хөрөнгө оруулалттай компаниудтай өрсөлдөж байна. Оюуны үйлдвэрлэл сэргэж, боломжийн сайхан кино жүжиг бүтээдэг болчихлоо.
Монголчууд бид бүгдээрээ хичээж, зуун хувь үндэсний компани Юнителийн симкартыг утсандаа суулгаж, Өглөө сүүнд шимтэж, Дархан минжийн дээлээр дулаалж, Говийн ноолуураар гоёж, Янмал оймсоо эдэлж, Харанга хамтлагийн тоглолт руу хошуурч, Атар талхаа амтархдаг болцгооё. Ингэж байж л бид үндэсний үйлдвэрээ босгоно. Үндэсний үйлдвэр хөрөнгөтэй чадавхитай болж гэмээ нь Монгол улс минь хүчирхэгжинэ.
Өнөө цагт эх оронч байхын тулд буу сэлэм агсаж, атаат дайсантай байлдах хэрэггүй болжээ. Та товчлуур дарж сонголтоо хийхдээ Монгол эх орноо санагтун.

А.Амарсайхан

Tuesday, December 3, 2013

ДӨРӨВ ХОНОГИЙН “СУУЛТ”



/цуврал өгүүллэгийн гуравдугаар/

Хүдэр ажилдаа учиргүй их яардаг боллоо. Өглөөний цайгаа тухтай ууж ч чадахгүй, зүрх нь хөөрсөн хурдны морь шиг л тогтож ядан өндөлзөнө. Малгай, хүрмээ хам хум шүүрч аваад, ухасхийн гүйж гарах хүүгийнхээ араас ээж нь,
-Замаар болгоомжтой гараарай! Ухаангүй гүйж байж машин доогуур орчихвоо! гэж үглэсээр хоцордог. “Хүү минь барилгын ажилчин гэж дуудуулж, цалин авч байгаадаа ингэтлээ хөөрч догдолж, ажилдаа яарч байгаа биз дээ” хэмээн ээж бодно. Гэвч хүүгийн энэ их догдлолд өөр учир бий. Том хүмүүсийн зиндаанд ажиллаж, дарга даамал болгонд “Аливаад махруу, сайн хүү” гэж магтуулж байгаа нь ажилдаа ингэтлээ дурлах нэг шалтгаан болдог нь мэдээж. Харин хоёр дахь шалтгааныг Хүдэрээс өөр хэн ч мэдэхгүй. Томоогүй хүү энэ нандин нууцаасаа болоод учиргүй ичнэ. Дөнгөж долоодугаар ангийн балчир хүүхэд байтлаа эмэгтэй хүнийг бодож болно гэж үү? гэхээс нүүр халуу оргино.  
Хүдэр ажлын хувцсаа сольж өмсөөд зургаан давхар луу гарч ирвэл ажилчдаас хэн ч ирээгүй байлаа. Эгчмэд охины өчигдөр сандайлан сууж байсан цонхны тавцан дээр сууж үзэв. Зөрөх бүрт мэдрэгддэг содон үнэр нь анхилах шиг санагдаж зүрх булгилна. Гайхамшигтай сайхан мэдрэхүйд хамаг биеэ сул тавьж өгөөд, нүдээ анивал Тэргэлсарангийн дун цагаан шүд, хөөрхөн инээмсэглэл, хацрын хонхорхой тодрон харагдлаа.
-Хүүе ээ, чи чинь балай болчихоо юу? гэх дуунаар Хүдэр цочиж, ухасхийн бослоо. Тэргэлсарангийн доогтой харцтай тулгараад, царай час улайв. Саяын мөрөөдлийг минь мэдчихлээ гэх гэнэхэн айдас толгойд шууд орж ирснээс болоод маш их ичиж, өөрийн мэдэлгүй, 
-Аан..? гэх тэнэг авиаг амнаасаа унагаад, маанаг хүн шиг ангайж зогсов.                
-Мангар юм уу, чи? Ганцаараа маасайтал инээгээд сууж байхдаа яахав дээ.., гэж Тэргэлсаран Хүдэрийг зэмлэлээ. Тэгснээ тэсгэлгүй доогтой жуумайж, хацраа хонхойлгон инээмсэглэлээ.  
Үдийн завсарлага дөхөж байтал тоосго хүлээгдэж түр амсхийцгээв. Тэргэлсаран Хүдэрийн гиюүрч суусан цонх руу очсоноо дахиад л доогтой жуумайх нь адтай. Хүүгийн ухаан бодол энэ орчлонгоос тасраад өнөөх л гайхамшигтай мөрөөдөлдөө умбаж, эгчмэд охины сайхан бүхнийг сэтгэлдээ ургуулан, догдолж булгилж зогсов.   
-Яана аа, Мэргэжлийн хяналтынхан ирж байгаа юм уу даа? гэж охиныг дуу алдахад Чулуун гуай ирээд, цонхоор өнгийн доош харлаа. Хүдэр ч бас хэрэгт дурлав. Захирал Бэгз гуай, менежер Чимэгээ эгч хоёр албан хаагч бололтой гял цал хувцастай хүмүүстэй ярилцан зогсох нь харагдана. Менежер санаа зовнисон нүдээр дээш өлийн харснаа, цонхоор шагайж буй гурав дээр харцаа тогтоомогцоо царай нь бүр ч их барайчих шиг. Шалгалтынхан аашилж загнасан юм болов уу? гэж Хүдэр таалаа. Сургууль дээр нь дээд газраас шалгалт ирэхээр захирал хичээлийн эрхлэгч хоёр ч бас иймэрхүү царайтай болдгийг хүү мэднэ.
Тэр өдрийн ажил тарах дөхөж байтал Чимэгээ менежер Хүдэрийг өрөө рүүгээ дуудуулав. Захирал дарга нарын суудаг вагончик хэмээгчийн өмнө ирээд хүү хэсэг тээнэгэлзлээ. Шууд яваад орох хэцүү, хаалга тогшиж зөвшөөрөл хүсье гэхээр тэртэй тэргүй хаалга онгорхой.
-Эхэд нь учрыг нь хэлээд энэ хүүхдийг явуулахаас өөр арга алга даа гэж Бэгз захирал нухацтай хэлэх сонсогдоход Хүдэрийн толгой руу лүгхийтэл цохиод авах шиг болж, өмнөх газар, ар дахь барилга дайвалзаад явчихлаа.
-Ганц бие ядарсан эхийг өрөвдөөч! Энэ хүүг халчихвал эднийх дахиад л бөөн өрөнд баригдана. Тэгээд ч Хүдэр шиг ийм дуулгавартай, сайн ажилчин ахиад хаанаас ч олдохгүй. Уул уурхайн компаниуд хамаг ажилчдыг түүчихсэн шүү дээ гэж Чимэгээ эгч учирлаж буйг бүүр түүрхэн сонслоо.
Маргааш үд хэвийж байхад Хүдэр орон дээрээ гунигтай сууж байлаа. Өчигдөр түүнийг гэр лүүгээ уйлж гүйж ирэхэд, хөөрхий ээж нь гарч гүйн, Гүнжлхам найзтайгаа уулзаж, Чимэгээ дүүд нь хэлүүлж, гуйлгасан боловч “Ямар ч аргагүй” гэсэн хариу сонсчээ. Насанд хүрээгүй ажилчин авснаас болж компани том асуудалд орооцолдсон аж.
Нөгөөдөр нь Хүдэр гэрээсээ гарч, барилгын арын дэнж дээрх биеийн тамирын талбайд очиж суув. Ажил ид өрнөж буйг харсан хүү урт гэгч санаа алдлаа. Цалингаа хурааж, ээждээ гоё гутал авна гэж төлөвлөж байсан нь санаанд орж, цээж гэнэт бачуурав. Ээжийнх нь гутал хуучирч элэгдээд, яасан ч засал авахгүй болоод байгаа билээ.
Хүдэр өөрийн мэдэлгүй захирлын вагончик руу яваад орчихсон байлаа. Чимэгээ эгчийн царай хувьсхийгээд, Хүдэрийн ээжийн бие сайн эсэхийг асууж, барьц алдсан нь илт, хийх байхаа олж ядна. Бэгз захирал нааш эгцлэн харахаар нь,
-Та намайг ажиллуулаач дээ? Би ээжийгээ л баярлуулах гэсэн юм.., Цалингаа хураагаад гэрийн давхарлагаа, бас өвлийн түлшээ авах гэсэн юм! гэж Хүдэр уйлчих шахан учирлалаа. Захирал өрөвдөж байгаа нь илт хэдий ч, нүүрээ буруулж хажуу тийш харлаа. Чимэгээ эгч Бэгз гуай руу гуйсан нүдээр харсаар байсан ч захирал өнөөх л “Ямар ч арга байхгүй” гэдэг үгээ хэллээ.
Хүдэр өнөөх л талбайгаас барилга руугаа ширтэн суув. Алимаа эгч нь Чулуун гуайтай уралдах мэт шалмаг хөдлөн ханаа өрж байгаа нь харагдана. Чулуун ахын дэргэдээс танил ягаан алчуураар ороосон толгой шоволзоно. Тэргэлсаран тоосгоо зөөж ирээд буулгаж буй нь энэ. Барилгын нөгөө талд “Шингэн дуутай, шилэн нүдтэй, Шинээ мэргэн” гэж цоллуулдаг Шинэбаяр ах өргөгч цамхгаа жолоодон долоон давхар луу хавтан гаргаж байгаа нь харагдана. Угсралтын бригадынхан чанга дуугаар хашгиран заавар өгч, ажил ундарч байх аж. “Хүн бүхэн хөлсөө урсган зүтгэж байна. Ганц хүн л хийх ажилгүй гиюүрч байна” гээд бодохоор уйлмаар.
-Хөөе, Хүдэр ээ! гэх чанга дуунаар хүү бондгосхийтэл цочин эргэж харлаа. Бэгз захирал тэрэгнийхээ шилийг онгойлгон цээжээ гаргачихсан дуудаж байна. “Арай намайг буцаагаад...” гэж горьдож амжсан Хүдэр дороо нам хөшлөө.
-Бүтэн дөрөв хоног барилга руу ширтээд суучихдаг. Их эр юм аа, чи! Хувцсаа солиод, ажилдаа марш! гээд захирал инээлээ. Хүдэр чихэндээ итгэсэнгүй.
Өнөөх нэг л тоотой тоосгоо, нэг л замаараа зөөж явахдаа “Буцаагаад ажилд авч байгаа нь үнэн болов уу?” гэж итгэж ядаж, бас айж явлаа. Алимаа эгч нь “Зугуухан яв гэм” гэх өнөөх л үгээ өөриймсөг хэлж дуулдана. Тэргэлсаран зөрөх бүртээ хөөрхөн инээсээр л. Эгчмэд охины хацар дээрх хонхорхой, нүд, шүд, хөмсөг бүгд сайхан. Хүдэр энэ бодлоосоо ичээд дахиад л улайчихлаа.

Saturday, November 9, 2013

АНХНЫ ЦАЛИН



/цуврал өгүүллэгийн хоёрдугаар/
Хүдэрийг мяндсан олсоор тушчихжээ. Хөлөө өчүүхэн бага зайд зөөж тавих л боломжтой. Бээцэгнэн удаан гэгч урагшлана. Гар дээр нь ганц улаан тоосго тавиастай. Хүрэх газар тэртээ холд сүүмэлзэнэ. “Яаж тэнд хүрнэ дээ? Энэ их тоосгыг нэг нэгээр нь зөөж хэзээ дуусгана даа?” гэхээс зүрх шимширнэ. Ямар их шаналан бэ?
-Энэ чинь зүүд шүү дээ. Сэрж болно! гэх бодол зүүдний энэлэнд зүдэрсэн тархинд нь орж ирэх боловч сэрж яагаад ч чадахгүй. Тарчилсаар л.
Ээжийн данх хангир дангир дуугарах танил чимээнээр Хүдэр арайхийн сэрлээ. Хар дарсан зүүдний зүдгүүр цээж бачууруулсан хэвээр. “Би зүгээр л зүүдэлсэн. Шаналж зовох юм байхгүй!” гэж өөрийгөө тайвшруулахыг оролдлоо. Гэвч зүрхэн дээр хүнд хар юм дараастай хэвээрээ л байх аж.
Цагийн дараа Хүдэр барилга дээрээ ирчихсэн, тоосгоо зөөж явлаа. Нэг л замаар, нэг л хэмжээтэй тоосгыг, нэг л хэмээр зөөнө. “Өөр ажил хийлгэж болдоггүй юм байх даа?” гэж дотроо яргаж үзнэ. “Өөр ажил хийж болно. Хувинтай зуурмаг зөөх сонголт чамд бий” гэж хэн нэгэн тохуутай хэлэх шиг боллоо. Тэргэлсаран түүн рүү доогтой жуумайснаа цааш алхлаа. Түүний хөрш өнөөх эгчмэд охин ийм гоё нэртэй. Тэр түүнийг шоолсондоо ингэж жуумайгаад байгаа хэрэг биш, ерөөсөө л үргэлж инээмсэглэж явдаг зуршилтай.   
-Зуурмаг! хэмээн Алимаа эгч тэртээгээс чанга хэлэх дуулдлаа. Ажил арай өөрчлөгдөж, бага ч болов уйтгар гаргах цаг ирж буй нь энэ. Хүдэр том төмөр савтай зуурмагнаас хувинд хийн зөөж эхэллээ. Гэхдээ бас нэг л хувин зуурмагийг нэг л замаар зөөх ёстой.
-Анхаарал болгоомжтой ажилла. Сахилгагүйтэж болохгүй. Хамгийн гол нь тэвчээр сур! гэж Хүдэрийг анх ажилд авсан Чимэгээ эгч хэлдэг. Энэ эгч бол барилгад ажиллаж байгаа бүх хүний дарга нь. Бригадын даргыг ч хүртэл шоолж, онигоонд оруулж чаддаг хэрнээ Чулуун ах Чимгээ эгчийг харахаараа орчин тойрон дахь буруу зөрүү зүйлээ эмхэлж, хоолойгоо үл мэдэг засаад, нүүрэнд нь илт айж эмээсэн төрх тодрон, тэс өөр хүн болчихдог.  
-Тэвчээр. Тэвчээр. Тэвчээр чухал шүү! гэж тооны багш Ананд хэлдэг нь нүднээ тодорно. Энэ хоёр хүний хэлээд буй нь зүйтэй үг гэдгийг Хүдэр мэдэрдэг. Гэвч хааяа тэвчээр алдарна. Барилгын зэргэлдээ овоолсон элс рүү хоёр давхрын тагтан дээрээс байлдаантай киноны гол баатар шиг үсэрч үзмээр санагдана. Нэг бол Тэргэлсарангийн гэзэг рүү зуурмаг цацаж зүггүйтмээр. Тэвчээр алдруулах гээд байдаг бас нэг зовлон бий. Залуучууд түүнийг “нохойны нэрт”, “нохойны амьдаа” гэж тохуурхан дуудахад, аманцар эгч нар доогтой гэгч нь “хи хи, ха ха” хөхрөлдөн, савж унах нь холгүй болцгооно. Ийм үед ажлаа хаяад, хаашаа ч хамаагүй гүйчихмээр бодогддог. Гэвч энэ бүхнийг тэвчих л хэрэгтэй. Тэвчиж чадаж гэмээ нь цалин авч ээжийгээ магнай тэнийтэл баярлуулна гэдгээ Хүдэр дэндүү сайн мэдэрнэ. Тийм учраас тоосго зөөх гэдэг нэгэн хэмийн уйтгартай ажлыг дуулгавартай хийж, том хүн шиг томоотой байх ёстой. Хүүхэд зангаа хөдөлгөж, зүггүйтэж огт болохгүй. Тэвчээр.., тэвчээр.., тэвчээр л чухал.  
-Өнөөдөр цалин бууна. Чи намайг юугаар баярлуулах вэ? гэж Тэргэлсаран асууж, хувинтай зуурмаг зөөж яваа Хүдэрийн бодлыг сарниуллаа. Хүү бантаж, юу хэлэхээ мэдэхгүй түгдэрлээ.
-Нэг дор ажиллаж байгаа охиноо баярлуулж чадахгүй. Яасан голоо цохисон залуу вэ? гээд охин инээж байна. Эгчмэд охины нүд шүд, хамар хацар бүгд цаанаа л нэг аятайхан. Огт санаандгүй байтал гэнэт толгой руу харван орж ирдэг, энэ хачин бодлоосоо болоод хүү час улайчихлаа. Нэг хартал охин мушийж шоолсоор холдож байна. Алимаа эгч энэ яриаг сонсов бололтой,  
-Цалингаа эрээн мяраан цаастай элдэв шалдав юманд битгий үрээрэй. Ээждээ аваачиж өгөөрэй гэж хэлж байна. “Тэгэлгүй яах вэ. Би ээждээ л тус болох гэж ажил хийж байна” гэж Хүдэр дотроо хэллээ.
Үдийн хоолны дараа хүсэн хүлээсэн цалин буулаа. Нярвын өрөөний өмнө зогсож байгаа хүмүүсийн царай гэрэлтэнэ. Хар ярхийсэн муухай аашаараа зартай “адсага” Балдир гуай ч хүртэл инээмсэглэсэн зогсоно. Хүдэрийн ээлж ирэхэд, нярвын өрөөний босгоор алхлаа. Сэтгэл догдолж байна гэдэг жигтэйхэн. Гүррагчаа баатар сансарт нисэхдээ л ингэж баярлаж хөөрч байсан болов уу.
-Арван нэгэн өдрийн хөлс, хоёр зуун далан таван мянган төгрөг гээд нярав эгч шинэхэн хорьтуудыг тоолж эхлэхэд Хүдэр чихэндээ итгэсэнгүй. Буруу дуулчихаагүй байгаа даа гэж айлаа. Мөнгөө энгэрийн халаасандаа хийгээд гарч яваагаа бүүр түүрхэн мэдэв. Барьж үзэх нь бүү хэл, тоог нь ч хэлж үзээгүй их мөнгө өврөөс халуу оргиулна. “Салан палан гэж яваад мөнгөө хаячихвал ээж, хоёр дүүгээ баярлуулах бүү хэл юм болно” гэж бодохоос гэртээ харих замдаа Хүдэр энгэрээ дахин дахин дарж үзэж явлаа.
-Ээжийнх нь бүтэн сарын цалинг нэг бөгтрөх мөнгө байна шүү дээ! Арван хэдхэн хоногт ийм их цалин авчихлаа гэж үү? гэж ээж нь баярлах, гайхах зэрэгцсэн өнгөөр дуу алдлаа. Хүдэр баатрын дүртэй додигор зогсож байгаагаа өөрөө ч анзаарах сөгөө байсангүй. 
-Миний хүү ээждээ тустай, том эр болжээ! гээд ээж нь хүүгээ үнсээд, өөрийн эрхгүй урсан гарч ирсэн нулимсаа арчлаа.
-Манайх ийм их мөнгөтэй болсон юм чинь, гоё хоол хийх үү? гэж дүү нь шулганан асуух нь өхөөрдөм. “Тэгэлгүй яах вэ. Ээж бид хоёр одоохон гараад, хойд дэлгүүрт тавьсан өрөө дараад, мах гурил, ногоо авчирна. Дүүдээ гоё хоол хийж өгнө” гэж Хүдэр дотроо хэллээ.
Чухам ийм л гайхамшигтай агшнийг хүү энэ арван хэд хоногийн турш тэвчээртэй хүлээжээ. Ээжийгээ баярлуулах шиг бурханлиг сайхан мэдрэмж энэхэн дэлхийд өөр үгүй гэдгийг Хүдэр хүүгийн балчир оюун энэ л өдөр ийнхүү ухаарав. Есөн сарын нэгэн болтол гурван сарын зай бий. Дахиад хэдэн удаа ээжийгээ ингэж баярлуулна гээд бодохоор тэр лайтай улаан тоосгонуудыг зүүдэнд гарсан шиг нэг нэгээр нь зөөсөн ч яахав гэж бодогдоно. “Ижий минь баярлаж байна!” гэж бодохоос хүүгийн бяцхан зүрх аюулхайдаа багтахгүй булгилаж, ер бусын их баяр хөөр, догдлолд автан байлаа.
 

Copyright 2007 All Right Reserved. shine-on design by Nurudin Jauhari. and Published on Free Templates