Амьд явах эрх

Онигоо

-Аав аа, түлхүүрээ өгөөч. 20 мянган долларын үнэтэй машинаар чинь найзууддаа гангарах гэсэн юм.
-Май 400 төгрөг.
-Яах гэж?
-50 мянган долларын үнэтэй автобусаар гангар.

 

Нарийн харамчаараа өөрийн сумандаа байтугай зэргэлдээ гурван суманд зартай "Нарийн" Нямаа гуай үхэх гэж байна гэнэ.
-Хань минь чи миний дэргэд байна уу?
-Байна.
-Хүүхдүүд?
-Хүүхдүүд бүгдээрээ дэргэд чинь зогсож байна.
-Ач зээ, ах дүү нар минь ирсэн үү?
-Ирсээн. Бүгд энд байна.
-Тийм бол цаад гал тогооны гэрлээ унтраагаач! Тог гүйгээд байна!

 

Худалдааны зөвлөх үйлчлүүлэгчийг ятгаж байна:
-Танай хажуугийн дэлгүүрт арай хямдхан оффис ширээ байгаа юм биш үү?
-Үгүй ээ. Манайх жинхэнэ оффис ширээ!
-Жинхэнэ гэхээрээ яадаг юм?
-Хоёр хүнийг даадаг.
-Аан..?!
-Захирал нарийн бичиг хоёрыг..!

 

Онигоо бас хошигнол

Сонгуулийн сурталчилгаа хаах хугацаа дөхөв. Бат-Эрдэнэ аварга сурталчилгаа явуулахгүй чимээгүй суугаад л байх юм гэнэ.
-Яагаад чимээгүй суугаад байна аа, аварга аа?
-Элбэгдоржийн ядрахыг хүлээж байна аа.

-Чамд мөрөөдөл бий юу?
-Архинаас гарахыг л мөрөөддөг.
-Тэгээд гараач дээ!
-Гарчихвал би мөрөөдөлгүй яаж амьдрах юм бэ?

Далайн эргийн наран шарлагын газрын аврагч залуугаас сэтгүүлч ярилцлага авч байна.
-Таны ажлын хамгийн осолтой тал юу вэ?
-Хамгийн осолтой ажил бол живсэн эрчүүдийг аврах.
-Хүнд болохоор тэр үү?
-Үгүй ээ. Хиймэл амьсгаа хийх л аюултай.
-Аан..?!
-Эрчүүд сэргэмэгцээ хиймэл амьсгаа хийж буй аврагчийг озож байна гэж ойлгодог. Тэгээд л шууд "Зэвүүн гомо, зайл!" гэж харааж, зоддог.

Өглөө сэрмэгц чи санагддаг. Өдөржингөө чиний тухай бодол толгойноос салдаггүй. Шөнө унтахдаа ч чамайг бодоостой.
Гуйя, новш оо! Мөнгийг минь буцааж өгөөч!  

Чингис хаан..?

Оюутан охид хэнийг хүлээдэг вэ?

-Хэрвээ та манайд ажилд орвол царайлаг хөөрхөн оюутан охид таныг тэсэн ядан хүлээдэг болно! Бороотойд ч, цастайд ч хүлээнэ. Ирэхийг чинь хараад өмнөөс чинь гүйнэ. Орхиод явах гэвэл араас чинь гүйлдэнэ!
-Паах! Үнэн биз?
-Үнэн байлгүй яах вэ!
-Зөвшөөрлөө! Би ямар ажил хийх вэ?
-Автобусны жолооч.

Монгол жуулчид Тайландад очсон оройгоо зад найрлав. Сүүлдээ зодолдож ширээ сандал хэмхчээд эхэлсэн тул зочид буудлын хамгаалалтынхан ирж арайхийж унтуулав. Тас үсрээд, нам унтацгаасан болохоор шөнө цунами болохыг мэдсэнгүй. Өглөө нэг нь сэрж өндийв.
-Пээ! Ингэтлээ зодолдсон гэж үү?
Босоод гарах гэтэл хаалга байсангүй. Сандал ширээ, ор буйдан бүгд будаа.
-Яана аа. Ийм их юмыг төлөхөд бидний мөнгө хүрдэг л байгаа даа?
Өнөөх эр хонгил руу гартал зочид буудлын зүүн жигүүр тэр чигтээ нуржээ.
-Өө зө! Бүр буудал нураачихаж! Бид өнгөрч. Харийн шоронд хатжээ!

Онигоо

Усан онгоц живж, бүх зорчигч айдас хүйдэст автжээ. Ядахад нэг ч аврах завь байхгүй. Ахмад руу туслах нь ирээд,
-Лондоны биржийг сүйрлээс аварсан диллер манай хөлөг дээр байгаа. Биднийг бас аварчих юм биш биз? гэв. Ахмад диллерийг дуудуулав.
-Интернэт байвал би таныг аварч чадна!
Диллерийн энэ үгийг сонсоод ахмад бараг л дэвхцэх нь холгүй баярлав.
-Бурханы минь аврал! Интернэт байгаа ш дээ!
-Тийм бол хөлгийг чинь бушуухан зараад өгье!


Бумбагар хөөрхөн цээжтэй бүсгүй гудамжаар алхаж байтал нэг залуу араас нь гүйж ирэв.
-Хөхнөөсөө нэг үнсүүлээч?
-Зайл цаашаа!
-Таван зуун мянгыг өгье.
-Битгий горьд!
-Таван сая төгрөг өгье. Хэнд ч гэсэн мөнгө хэрэгтэй л биз дээ?
Бүсгүйн алхаа удаашрав.
-Ммм... за за.
Бүсгүй хөхөө гаргаад бараг л таван минут хүлээв. Залуу ангайгаад л хараад л байх юм гэнэ.
-Хурдлаач ээ!
-Мөнгө алга аа. Харах л гэсэн юм.

Төсвийн цоорхойг яана даа?